1.x — Rozdział 1, podsumowanie i quiz

Przegląd rozdziału

A stwierdzenie to rodzaj instrukcji, która powoduje, że program wykonuje jakąś akcję. Instrukcje są często zakończone średnikiem.

A funkcja to zbiór instrukcji wykonywanych sekwencyjnie. Każdy program C++ musi zawierać specjalną funkcję o nazwie głównego. Kiedy uruchamiasz program, wykonanie zaczyna się od głównego .

W programowaniu nazwa funkcji (lub obiektu, typu, szablonu itp.) nazywana jest jej identyfikatorem.

Zasady rządzące konstrukcją elementów języka C++ nazywane są składnią. A składnią błąd pojawia się w przypadku naruszenia zasad gramatycznych języka.

Komentarze pozwól programiście na pozostawienie notatek w kodzie. C++ obsługuje dwa typy komentarzy. Komentarze do wiersza zaczynają się od // i trwają do końca wiersza. Komentarze blokowe zaczynają się od /* i przechodzą do sparowanego symbolu */ . Nie zagnieżdżaj komentarzy blokowych.

Możesz używać komentarzy, aby tymczasowo wyłączyć linie lub sekcje kodu. Nazywa się to komentowaniem kodu.

Dane to wszelkie informacje, które mogą być przenoszone, przetwarzane lub przechowywane przez komputer. Pojedyncza porcja danych nazywana jest wartości. Typowymi przykładami wartości są litery (np. a), cyfry (np. 5) i tekst (np. Hello).

Zmienna to nazwany fragment pamięci, w którym możemy przechowywać wartości. Aby utworzyć zmienną, używamy instrukcji zwanej instrukcją definicji. Po uruchomieniu programu każda zdefiniowana zmienna jest tworzony, co oznacza, że ma przypisany adres pamięci.

A typ danych informuje kompilator, jak zinterpretować fragment danych w znaczącą wartość. An liczba całkowita to liczba, którą można zapisać bez składnika ułamkowego, np. 4, 27, 0, -2 lub -12.

Przypisanie kopiowania (poprzez operator=) może służyć do przypisania wartości już utworzonej zmiennej.

Proces określania wartości początkowej obiektu nazywa się inicjowaniem, a składnia używana do inicjalizacji obiektu nazywa się inicjator.

Uproszczony, C++ obsługuje 6 podstawowych typów inicjalizacji:

Inicjalizacja bezpośrednia jest czasami nazywana inicjowaniem nawiasów, a inicjalizacja listy (w tym inicjalizacja wartości) jest czasami nazywana inicjalizacją jednolitą lub inicjalizacją nawiasów klamrowych. Powinieneś preferować inicjalizację nawiasów klamrowych zamiast innych form inicjalizacji i preferować inicjalizację zamiast przypisania.

Chociaż możesz zdefiniować wiele zmiennych w jednej instrukcji, lepiej jest zdefiniować i zainicjować każdą zmienną. w osobnym wierszu, w osobnej instrukcji.

std::cout i operator<< pozwól nam wypisać wynik wyrażenia do konsoli.

std::endl wypisuje znak nowej linii, zmuszając kursor konsoli do przejścia do następnej linii i przesyła oczekujące dane wyjściowe do konsoli. Znak '\n' również powoduje wyświetlenie znaku nowej linii, ale pozwala systemowi zdecydować, kiedy opróżnić dane wyjściowe. Uważaj, aby nie użyć '/n' (ukośnik).

std::cin i operator>> pozwala nam uzyskać wartość z klawiatury.

Zmienna, której nie nadano wartości, nazywana jest zmienną niezainicjowaną. Próba uzyskania wartości niezainicjowanej zmiennej spowoduje niezdefiniowane zachowanie, które może objawiać się na wiele sposobów.

C++ rezerwuje zestaw nazw zwanych słowa kluczowe. Mają one specjalne znaczenie w języku i nie mogą być używane jako nazwy zmiennych.

A stała literałowa jest stałą wartością wstawianą bezpośrednio do kodu źródłowego. Przykładami są 5 i „Hello world!”.

An operacja to proces obejmujący zero lub więcej wartości wejściowych, zwany operandów. Konkretną operację do wykonania określa dostarczony operator. W wyniku operacji powstaje wartość wyjściowa.

Operatory jednoargumentowe operatory przyjmują jeden operand. Binary operatory przyjmują dwa operandy, często nazywane lewym i prawym. Trójskładnikowe operatory przyjmują trzy operandy. Operatory nullarne operatory przyjmują zero operandy.

An wyrażenie to sekwencja literałów, zmiennych, operatorów i wywołań funkcji, które są oceniane w celu uzyskania pojedynczej wartości wyjściowej. Obliczenie tej wartości wyjściowej nazywa się oceną. Wygenerowana wartość jest wyniku wyrażenia.

An instrukcja wyrażenia jest wyrażeniem, które zostało przekształcone w instrukcję poprzez umieszczenie średnika na końcu wyrażenia.

Podczas pisania programów dodaj kilka wierszy lub funkcję, skompiluj, usuń wszelkie błędy i upewnij się, że działa. Nie czekaj, aż napiszesz cały program, zanim skompilujesz go po raz pierwszy!

Skoncentruj się na tym, aby Twój kod działał. Kiedy już masz pewność, że zachowasz kawałek kodu, możesz poświęcić czas na usuwanie (lub komentowanie) kodu tymczasowego/debugowania, dodawanie komentarzy, obsługę przypadków błędów, formatowanie kodu, upewnianie się, że przestrzegane są najlepsze praktyki, usuwanie zbędnej logiki itp.

Pierwsze wersje programów są często nieuporządkowane i niedoskonałe. Większość kodu wymaga oczyszczenia i udoskonalenia, aby osiągnąć świetny efekt!

Czas quizu

Pytanie nr 1

Jaka jest różnica między inicjalizacją a przypisaniem? Ile razy można inicjować zmienną lub przypisywać jej wartość?

Pokaż rozwiązanie

Pytanie nr 2

Kiedy pojawia się niezdefiniowane zachowanie? Jakie są konsekwencje niezdefiniowanego zachowania?

Pokaż rozwiązanie

Pytanie nr 3

Napisz program, który poprosi użytkownika o wprowadzenie liczby, a następnie wprowadzenie drugiej liczby. Program powinien poinformować użytkownika, jaki będzie wynik dodawania i odejmowania tych dwóch liczb.

Wyjście programu powinno być zgodne z poniższym (zakładając, że na wejściu będą cyfry 6 i 4):

Enter an integer: 6
Enter another integer: 4
6 + 4 is 10.
6 - 4 is 2.

Wskazówka: Aby wydrukować kropkę i znak nowej linii, użyj ".\n", nie '.\n'.

Pokaż rozwiązanie

#include <iostream>

int main()
{
	std::cout << "Enter an integer: ";
	int x{};
	std::cin >> x;

	std::cout << "Enter another integer: ";
	int y{};
	std::cin >> y;

	std::cout << x << " + " << y << " is " << x + y << ".\n";
	std::cout << x << " - " << y << " is " << x - y << ".\n";

	return 0;
}