14.15 — Inicjalizacja klasy i skopiuj eliminację

Dawno na lekcji 1.4 — Przypisywanie zmiennych i inicjalizacja omawiamy 6 podstawowych typów inicjalizacji obiektów o podstawach typy:

int a;         // no initializer (default initialization)
int b = 5;     // inicjator po znaku równości (skopiuj inicjalizacja)
int c( 6 );    // inicjator w nawiasach (inicjalizacja bezpośrednia)

// List initialization methods (C++11)
int d { 7 };   // inicjator w nawiasach klamrowych (lista bezpośrednia inicjalizacja)
int e = { 8 }; // inicjator w nawiasach po znaku równości (inicjalizacja kopiowania listy)
int f {};      // inicjator w pustych nawiasach (inicjalizacja wartości)

Wszystkie te typy inicjalizacji są prawidłowe dla obiektów z typami klas:

#include <iostream>

class Foo
{
public:
    
    // Default constructor
    Foo()
    {
        std::cout << "Foo()\n";
    }

    // Normal constructor
    Foo(int x)
    {
        std::cout << "Foo(int) " << x << '\n';
    }

    // Kopiuj konstruktor
    Foo(const Foo&)
    {
        std::cout << "Foo(const Foo&)\n";
    }
};

int main()
{
    // Calls Foo() default constructor
    Foo f1;           // default initialization
    Foo f2{};         // inicjalizacja wartości (preferowana)
    
    // Calls foo(int) normal constructor
    Foo f3 = 3;       // skopiuj inicjalizację (tylko konstruktory niejawne)
    Foo f4(4);        // direct initialization
    Foo f5{ 5 };      // direct list initialization (preferred)
    Foo f6 = { 6 };   // skopiuj inicjalizację listy (tylko konstruktory niejawne)

    // Wywołuje konstruktor kopiujący foo(const Foo&)
    Foo f7 = f3;      // skopiuj inicjalizację
    Foo f8(f3);       // direct initialization
    Foo f9{ f3 };     // direct list initialization (preferred)
    Foo f10 = { f3 }; // skopiuj inicjalizację listy

    return 0;
}

We współczesnym C++ inicjalizacja kopiowania, inicjalizacja bezpośrednia i inicjalizacja listy zasadniczo robią to samo - inicjują obiekt.

W przypadku wszystkich typów inicjalizacji:

• Podczas inicjowania typu klasy sprawdzany jest zestaw konstruktorów dla tej klasy, a rozpoznawanie przeciążenia służy do określenia najlepszego dopasowania konstruktor. Może to obejmować niejawną konwersję argumentów.
• Podczas inicjowania typu innego niż klasowy, reguły konwersji niejawnej są używane do ustalenia, czy istnieje konwersja niejawna.

Warto również zauważyć, że w niektórych okolicznościach pewne formy inicjalizacji są niedozwolone (np. na liście inicjatorów składowych konstruktora możemy używać tylko bezpośrednich form inicjalizacji, a nie inicjalizacji kopiowania).

Niepotrzebne kopie

Rozważ ten prosty program:

#include <iostream>

class Something
{
    int m_x{};

public:
    Something(int x)
        : m_x{ x }
    {
        std::cout << "Normal constructor\n";
    }

    Something(const Something& s)
        : m_x { s.m_x }
    {
        std::cout << "Copy constructor\n";
    }

    void print() const { std::cout << "Something(" << m_x << ")\n"; }
};

int main()
{
    Something s { Something { 5 } }; // skoncentruj się na tej linii
    s.print();

    return 0;
}

Podczas inicjalizacji zmiennej s powyżej, najpierw konstruujemy tymczasową Something, inicjowaną wartością 5 (która używa konstruktora Something(int) ). Ten plik tymczasowy jest następnie używany do inicjalizacji s. Ponieważ tymczasowy i s mają ten sam typ (oba są obiektami Something ), zwykle zostanie tutaj wywołany konstruktor kopiujący Something(const Something&) , aby skopiować wartości z tymczasowego do s. Efekt końcowy jest taki, że s jest inicjalizowany wartością 5.

Bez jakichkolwiek optymalizacji powyższy program wyświetliłby:

Normal constructor
Copy constructor
Something(5)

Jednak ten program jest niepotrzebnie nieefektywny, ponieważ musieliśmy wykonać dwa wywołania konstruktora: jedno do Something(int) i jedno do Something(const Something&). Zauważ, że wynik końcowy powyższego jest taki sam, jak gdybyśmy zamiast tego napisali następujący:

Something s { 5 }; // wywołuje tylko coś(int), bez kopiowania konstruktor

Ta wersja daje ten sam wynik, ale jest bardziej wydajna, ponieważ wywołuje tylko Something(int) (nie jest potrzebny żaden konstruktor kopiujący).

Elizja kopiowania

Ponieważ kompilator może przepisać instrukcje w celu ich optymalizacji, można się zastanawiać, czy kompilator może zoptymalizować niepotrzebną kopię i potraktować Something s { Something{5} }; jako gdybyśmy napisali Something s { 5 } w pierwszej kolejności.

Odpowiedź brzmi tak, a proces ten nazywa się elision kopiowania. Elizja kopiowania jest techniką optymalizacji kompilatora, która pozwala kompilatorowi usunąć niepotrzebne kopiowanie obiektów. Innymi słowy, w przypadkach, gdy kompilator normalnie wywołałby konstruktor kopiujący, kompilator może dowolnie przepisać kod, aby całkowicie uniknąć wywołania konstruktora kopiującego. Kiedy kompilator optymalizuje wywołanie konstruktora kopiującego, mówimy, że konstruktor został pominięty.

W odróżnieniu od innych rodzajów optymalizacji, eliminacja kopii nie podlega zasadzie „jak gdyby”. Oznacza to, że elizja kopiowania może pominąć konstruktor kopiujący, nawet jeśli konstruktor kopiujący ma skutki uboczne (takie jak drukowanie tekstu na konsoli)! Właśnie dlatego konstruktory kopiujące nie powinny powodować skutków ubocznych innych niż kopiowanie — jeśli kompilator pominie wywołanie konstruktora kopiującego, efekty uboczne nie zostaną wykonane, a obserwowalne zachowanie programu ulegnie zmianie!

Możemy to zobaczyć w powyższym przykładzie. Jeśli uruchomisz program na kompilatorze C++17, zwróci on następujący wynik:

Normal constructor
Something(5)

Kompilator usunął konstruktor kopiujący, aby uniknąć niepotrzebnej kopii, w wyniku czego instrukcja wyświetlająca „Konstruktor kopiujący” nie zostanie wykonana! Obserwowalne zachowanie naszego programu uległo zmianie z powodu elizji kopiowania!

Kopiuj elision w przekazywaniu przez wartość i zwracaj przez wartość

Konstruktor kopiujący jest zwykle wywoływany, gdy argument tego samego typu co parametr jest przekazywany przez wartość lub używany jest zwrot przez wartość. Jednakże w niektórych przypadkach kopie te mogą zostać pominięte. Poniższy program demonstruje niektóre z tych przypadków:

#include <iostream>

class Something
{
public:
	Something() = default;
	Something(const Something&)
	{
		std::cout << "Copy constructor called\n";
	}
};

Something rvo()
{
	return Something{}; // wywołuje Something() i konstruktor kopiujący
}

Something nrvo()
{
	Something s{}; // calls Something()
	return s;      // wywołuje konstruktor kopiujący
}

int main()
{
	std::cout << "Initializing s1\n";
	Something s1 { rvo() }; // wywołuje konstruktor kopiujący

	std::cout << "Initializing s2\n";
	Something s2 { nrvo() }; // wywołuje konstruktor kopiujący

        return 0;
}

W języku C++14 lub starszym, z wyłączoną eliminacją kopiowania, powyższy program wywoła konstruktor kopiujący 4 razy:

• Raz, gdy rvo zwraca Something Do main.
• Raz, gdy wartość zwracana of rvo() jest używany do inicjalizacji s1.
• Raz, gdy nrvo zwraca s Do main.
• Raz, gdy wartość zwracana of nrvo() jest używany do inicjalizacji s2.

Jednak ze względu na eliminację kopiowania jest prawdopodobne, że Twój kompilator pominie większość lub wszystkie wywołania konstruktora kopiującego. Visual Studio 2022 pomija 3 przypadki (nie pomija to przypadku, gdy nrvo() zwraca wartość), a GCC pomija wszystkie 4.

Nie jest ważne zapamiętywanie, kiedy kompilator wykonuje/nie wykonuje elizji kopiowania. Po prostu wiedz, że jest to optymalizacja, którą wykona twój kompilator, jeśli będzie mógł. Jeśli spodziewasz się wywołania konstruktora kopiującego, a tak się nie dzieje, prawdopodobnie jest to spowodowane eliminacją kopii.

Obowiązkowe eliminacja kopii w C++17 C++17

Przed C++17 eliminacja kopii była wyłącznie opcjonalną optymalizacją, którą mogły przeprowadzić kompilatory. W C++ 17 w niektórych przypadkach eliminacja kopii stała się obowiązkowa. W takich przypadkach eliminacja kopiowania zostanie wykonana automatycznie (nawet jeśli poinformujesz kompilator, aby nie wykonywał eliminacji kopiowania).

Uruchamiając ten sam przykład co powyżej w C++ 17 lub nowszym, wywołania konstruktora kopiującego, które w przeciwnym razie wystąpiłyby, gdy rvo() powraca i gdy s1 jest inicjalizowane tą wartością, muszą zostać pominięte. Inicjalizacja s2 z nvro() nie jest obowiązkowym przypadkiem elizji, a zatem 2 wywołania konstruktora kopiującego, które tu występują, mogą zostać pominięte lub nie, w zależności od kompilatora i ustawień optymalizacji.

W opcjonalnych przypadkach elizji dostępny konstruktor kopiujący musi być dostępny (np. nie usunięty), nawet jeśli faktyczne wywołanie konstruktora kopiującego zostanie pominięte.

W przypadkach obowiązkowego elizji dostępna kopia konstruktor nie musi być dostępny (innymi słowy, obowiązkowe usunięcie może nastąpić nawet w przypadku usunięcia konstruktora kopiującego).